قسمتی از متن پایان نامه :

از دو نوع محافظه کاری که منجر به ارائه کمتر از واقع ارزش های دفتری خالص دارایی ها نسبت به ارزش های اقتصادی آنها می گردد، یکی از آنها محافظه کاری شرطی می باشد که توسط باسو (1997)به عنوان”تمایل حسابداران در الزام درجه بالاتری از تایید پذیری برای شناسایی اخبار خوب نسبت به اخبار بد در صورتهای مالی ” تعریف می گردد. محافظه‌کاری مشروط، محافظه‌کاری می باشد که توسط استاندارد های حسابداری الزام شده می باشد. یعنی شناخت به مقطع زیان در صورت وجود اخبار (بازده منفی سهام) و نا مطلوب و عدم شناخت سود در مواقع وجود اخبار خوب (بازده مثبت سهام) و مطلوب منلا کاربرد قاعده اقل بهای تمام شده یا خالص ارزش فروش در ارزیابی موجودی کالا، نوعی محافظه‌کاری مشروط می باشد. به این نوع محافظه‌کاری محافظه‌کاری سود و زیانی و یا محافظه‌کاری گذشته نگر می گویند (رایان[1]، 2006). به وسیله شناسایی به موقع زیان عملیاتی،سود گزارش شده در صورت سود (زیان )،موجب افزایش محتوای اطلاعاتی صورت سود (زیان) برای بهره گیری کننده گان علاقه مند به ریسک های نامطلوب شرکت( مانند اعتبار دهندگان) می گردد در حالی که برای بهره گیری کنندگان علاقمند به پتانسیل (توان های بالقوه) افزاینده شرکت، با افزایش محتوای اطلاعاتی همراه نیست. این تاثیر بر صورت سود(زیان) از طریق ارتباط سود باقی مانده به ترازنامه نیز منتقل می گردد. کاهش ارزش دارایی ها بر اثر اخبار بد و عدم افزایش ارزش دارایی ها بر اثر اخبار خوب، به ارائه کمتر از واقع مستمر خالص دارایی ها در ترازنامه منجر می گردد.

2-11-2- محافظه کاری غیر شرطی

جنبه دیگر محافظه کاری که موجب ارائه کمتر از واقع دارایی ها می گردد،”انتخاب روش های حسابداری محافظه کارانه می باشد”(گیولی و همکاران[2]  ، 2007).به هزینه بردن فوری مخارج پژوهش و توسعه، بهره گیری از روش های تسریعی استهلاک و روش آخرین صادره از اولین وارده در ارزشیابی موجودی ، مثال های از محافظه کاری غیر شرطی در حسابداری هستند.این نوع محافظه کاری ارزش دارایی ها را کاهش می دهد، و چنین تاثیری بر ترازنامه طی زمان باقی می ماند.به هر حال ، در نهایت تاثیر آن بر صورت سود(زیان) از طریق ارائه کمتر از واقع سود در سال های اولیه دارایی و ارائه بیش از واقع سود در سال های بعد، قابل برگشت می باشد. این نوع محافظه‌کاری برخلاف محافظه‌کاری شرطی از طریق استانداردهای پذیرفته شده حسابداری الزام نگردیده می باشد و حاصل آن کمتر از واقع نشان دادن ارزش دفتری خالص داراییها به وسیله رویه‌های از پیش تعیین شده حسابداری می باشد. این نوع محافظه‌کاری به محافظه‌کاری ترازنامه ای نیز معروف می باشد (رایان، 2006). در نهایت محافظه کاری شرطی به معنی کاربرد رویه ها و روش های حسابداری می باشد که اخبار بد را نسبت به اخبار خوب در یک زمان پایه شناسایی می کند. درحالیکه محافظه کاری غیرشرطی به معنی پذیرش روش ها و و رویه های حسابداری می باشد که سودها و ارزش دفتری خالص دارایی ها را مستقل از اخبار اقتصادی کاهش می دهد(طارق و راشا[3]، 2011).

2-12- روش های اندازه گیری محافظه کاری:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

حال با در نظر داشتن اینکه محافظه کاری به دو نوع محافظه کاری شرطی و محافظه کاری غیر شرطی تقسیم شده می باشد هر یک از انواع محافظه کاری با روش های گوناگون قابل سنجش می باشد که در ذیل به آن پرداخته می گردد.

2-12-1- روش ها اندازه گیری محافظه کاری شرطی

2-12-1-1- روش عدم تقارن زمانی سود:

براساس معیار ارتباط سود و بازده سهام قیمت بازار سهام نشان دهنده تغییرات ارزش دارایی در زمان هستند که آن تغییرات رخ می دهند خواه آن تغییرات شامل زیان ها یا سود های در ارزش دارائی باشند از این رو می توان گفت بازده سهام همواره به هنگام هستند. از آنجاییکه محافظه کاری پیش بینی می کند مبنای شناسایی زیان های حسابداری بسیار به هنگام تر از سود می باشد بدین ترتیب انتظار براین می باشد که زیان های حسابداری بیشتر از سود های حسابداری با بازده های سهام، تقارن زمانی داشته باشند. باسو  (1997) با بهره گیری از این مبانی معیاری را تحت عنوان عدم تقارن زمانی سود برای محافظه کاری معرفی می کند پس عدم تقارن زمانی سود براساس ارتباط سود و بازده سهام به عنوان یکی از معیار های محافظه کاری تحت عنوان محافظه کاری شرطی شناخته شده می باشد. باسو برای اندازه گیری اخبار از بازده های سهام بهره گیری نمود و با بهره گیری از رگرسیون بین سود و بازده سهام معیاری را برای اندازه گیری محافظه کاری شرطی معرفی نمود پس هرچه عدم تقارن زمانی سود بیشر باشد بیانگر وجود محافظه کاری بیشتر در گزارشگری مالی می باشد(باسو، 1997).
1.Ryan
1.Givoly et al
2.Tariq,H.I&Rasha

سوالات یا اهداف پایان نامه :