2-2-2-1 مفهوم اخلاق حرفه‌ای

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

اخلاق حرفه‌ای به معنای اخلاق کار و اخلاق مشاغل می باشد.
اخلاق کار : اخلاق کار متعهد شدن انرژی ذهنی، روانی و فیزیکی فرد یا گروه به ایده جمعی می باشد در جهت اخذ قوا و استعداد درونی گروه و فرد برای توسعه به هر نحو.
اخلاق حرفه‌ای: یکی از شعبه‌های دانش اخلاقی می باشد که می‌کوشد به مسائل و ارزش‌های اخلاقی حرفه‌های گوناگون پاسخ داده و برای آن قواعد، ضوابط و اصول خاصی در محیط حرفه‌ای متصور می گردد به بیانی دیگر وجدان و فطرت خویش در انجام کار حرفه‌ای رعایت کنند بدون آنکه الزام خارجی داشته باشند یا در صورت تخلف به مجازات‌های قانون دچار شوند.( یگانه، 1390 ) .
 

2-2-2-2 ویژگی‌های اخلاق حرفه‌ای
در تعاریف اولیه از اخلاق حرفه‌ای دو ویژگی دیده می گردد:
الف ـ وجود توجه اصالت فرد و فردگرایی
ب ـ محدود بودن مسئولیت‌ها و الزامات اخلاقی فرد در شغل
به نظر می‌رسد این نگاه به اخلاق حرفه‌ای نوعی تحویلی نگری و تقلیل گری به اخلاق حرفه‌ای می باشد. زیرا هویت جمعی و سازمانی در نهادهای مشاغل در کسب و کار بس فراتر از شغل فردی اشخاص می باشد. اما در تعاریف امروزی از اخلاق حرفه‌ای تلقی (شما حق دارید و من تکلیف) مبنای هرگونه اخلاق در کسب و کار می باشد. این مبنا از رفتار ارتباطی فرد، به صورت اصلی برای ارتباط سازمان با محیط قرار می‌گیرد و سازمان با دغدغه رعایت حقوق دیگران از تکالیف خود می‌پرسد.(اجتهادی ، 1387). ویژگی‌های اخلاق حرفه‌ای در مفهوم امروزی آن عبارتند از:

  • دارای هویت علم و دانش بودن
  • داشتن تأثیر کاربردی
  • ارائه پیشینه ای حرفه‌ای
  • بومی و وابسته بودن به فرهنگ
  • وابستگی به یک نظام اخلاقی
  • ارائه دانش انسانی دارای زبان صریح و بیانی روشن و انگیزشی
  •  

    2-2-2-3 ویژگی‌های افراد دارای اخلاق حرفه‌ای
    1- مسئولیت‌پذیری: در این مورد فرد پاسخگو می باشد و مسئولیت تصمیم‌ها و پیامدهای آنرا می‌پذیرد، سرمشق دیگران می باشد. حساس و اخلاقمند می باشد، به درستکاری وخوشنامی در کارش اهمیت می‌دهد، برای اجرای تمام مسئولیت‌های خویش کوشاست و مسئولیتی را که برعهده می‌گیرد با تمام توان و خلوص نیت انجام می‌دهد.
    2- برتری جویی و رقابت طلبی: در تمام موارد کوشش می کند ممتاز باشد، اعتماد به نفس دارد، به مهارت بالایی در حرفه خود دست پیدا می کند، جدی و پرکار می باشد، به جایگاه فعلی خود راضی نیست و از طرق شایسته دنبال ارتقاء خود می باشد اما کوشش نمی‌کند به  هر طریقی و از هر راهی در رقابت برنده باشد.

    3- صادق بودن: مخالف ریاکاری و دورویی می باشد، به ندای وجدان خود گوش فرا می‌دهد ، در همه حال به شرافت‌مندی توجه می کند، شجاع و با شهامت می باشد.
    4- تکریم به دیگران: به حقوق دیگران تکریم می‌گذارد، برای نظراتشان ارزش قائل می باشد، خوش قول و وقت شناس می باشد، به دیگران حق تصمیم‌گیری می‌دهد، تنها منافع خود را ارجح نمی‌داند.
    5- رعایت و تکریم نسبت به ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی: برای ارزش‌های اجتماعی تکریم قائل می باشد، در فعالیت‌های اجتماعی مشارکت می کند، به قوانین اجتماعی تکریم می‌گذارد، در برخورد با فرهنگ‌های دیگر متعصبانه اقدام نمی‌کند.
    6- عدالت و انصاف: طرفدار حق می باشد، در قضاوت تعصب ندارد، بین افراد از لحاظ فرهنگی، طبقه اجتماعی، اقتصادی، نژاد و قومیت تبعیض قائل نمی‌گردد.
    7- همدردی با دیگران: دلسوز و رحیم می باشد، در مصائب دیگران شریک می گردد و از آنان طرفداری می کند، به احساسات دیگران توجه می کند، معضلات دیگران را مشکل خود می‌داند.


    پاسخ دهید