مطالعه ارتباط بین حساسیت سرمایه گذاری جریان های نقدی و سطوح مخارج سرمایه ای در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادر

قسمتی از متن پایان نامه :

2-2-1-3- مدل نئو کلاسیک سرمایه گذاری[1]
مدل نئوکلاسیک سرمایه­گذاری، سرمایه­گذاری را به عنوان متغیر انتخابی مدیران در نظر می­گیرد که هدف، حداکثر سازی ارزش شرکت برای سهام داران آن می باشد. مدل های نئوکلاسیک، معیارهای ستانده و هزینه سرمایه را برای توضیح سرمایه­گذاری در نظر می­گیرد. (فازاری[2]و دیگران، 1988) اولین نسخه از مدل نئو کلاسیک توسط جورگنسن[3] توسعه پیدا نمود و آخرین نسخه مدل نئوکلاسیک مدل Q توبین[4]می باشد.
2-2-1-3-1- مدل جورگنسن
اولین کوشش برای مدل بندی انتخاب سرمایه گذاری شرکت های نئوکلاسیک توسط مطالعات جورگنسن صورت گرفت. این مدل به عنوان  مدل هزینه کاربرد سرمایه­گذاری شناخته شده می باشد که بین افزایش تدریجی سرمایه­گذاری با نرخ سرمایه­گذاری ارتباط ایجاد کرده و مدلی را ارائه می­دهد که نرخ سرمایه­گذاری توسط هزینه کاربرد سرمایه[5] تعیین می­گردد. توجه داشته باشید که سرمایه به گونه بلندمدت به سطح بهینه می­رسد. این مدل هیچگونه استدلالی برای تعدیل کوتاه مدت سرمایه ندارد. این مدل هزینه کاربرد سرمایه را تنها عامل تعیین کننده تقاضای سرمایه گذاری می­داند. (دراکوس،2004)
در مدل جورگنسن ستانده ( Y ) در هر زمانی از طریق منابع تولید با نیروی کار و سهم سرمایه موجود مرتبط شده می باشد. در صورتی که درآمد کلPY (P،قیمت هر واحد ستانده می باشد) و هزینه­­ها SI و WNباشد که هزینه هر واحد سرمایه S و هزینه هر واحد نیروی کار، W می باشد و N تعداد نیروی کار و I میزان سرمایه­گذاری می باشد. سود خالص در زمان t به توضیح زیر می باشد:
(2-7)

پس ارزش شرکت منحصراً، ­جریان تنزیلی درآمدها[6]در دراز مدت می باشد. یعنی:                                (2-8) =   زیرا جریان درآمد، جریانی پیوسته می باشد، پس، ارتباط بالا به صورت زیر در خواهد آمد:
(2-8)               سرمایه­گذاری ناخالص به صورت I=dk/dt+δk  تعریف می­گردد. و هدف شرکت حداکثر کردن ارزش فعلی خالص[7] می باشد. پس مساله بهینه سازی به توضیح زیر می باشد:
Max =
= محدودیت
جورگنسن دو مفهوم تولید نهایی سرمایه و هزینه کاربرد سرمایه را مطرح می­کند. تولید نهایی سرمایه                     d I= dY/dKFk   عبارت می باشد از افزایش در تولید ناشی از بکارگیری یک واحد سرمایه بیشتر در تولید می باشد. حالا تعریف هزینه واقعی کاربرد سرمایه[8] جورگنسن مفید می باشد. هزینه کاربرد سرمایه عبارت می باشد از هزینه بکارگیری یک واحد بیشتر سرمایه در تولید. برای بدست آوردن هزینه کاربرد سرمایه فرض می­گردد که شرکت خرید سرمایه را از طریق استقراض با نرخ بهره تامین می­کند. هزینه کاربرد سرمایه به صورت زیر می باشد:
(2-11)PFk=rc                                                                                                                                                                                                                                                                                   
زمانی شرکت به سطح تعادل سرمایه می­رسد که ارزش نهایی تولید سرمایه ( PF)برابر با نرخ اجاره آن (هزینه کاربرد سرمایه) برابر باشد. منطق  rcساده می باشد، اجاره هر واحد سرمایه بایستی هزینه فرصت استقراض[9](r)2 بعلاوه استهلاک هر واحد (δ) منهای سود سرمایه مورد را بپوشاند. اگر تابع تولید عیان باشد پس سهم سرمایه بهینه k*  به آسانی به دست می­آید. برای مثال، اگر شرکت تابع تولیدکاب-داگلاس Y=ka L1-a  داشته باشد، سطح مطلوب سرمایه به صورت زیر خواهد بود:
(2-12)                                                                            k* = Y / rc/p
پس می­توان گفت، ذخیره مطلوب سرمایه تابعی از محصول (Y)، هزینه کاربرد سرمایه (rc) و قیمت محصول (p)می باشد:
(2-13)  k* = k(y,r,p)پس، k* یا سهم سرمایه بهینه، ارتباط مثبت با Y و p و ارتباط منفی با rc  دارد.
سرمایه­گذاری به صورت تابعی از تغییر دوره­ای[10] در سهم سرمایه بهینه[11] تعریف می­گردد. پس در اصل سرمایه گذاری وجود ندارد، مگر آنکه دلیلی برای تغییر در سهم سرمایه بهینه وجود داشته باشد و یا سرمایه­گذاری از تعدیل به سوی سهم سرمایه بهینه k*  ناشی گردد. پس، در اصل با جابجایی از هر سطح k معین در طول زمان مستمر، سرمایه گذاری به صورت I=dk*+  تعریف می­گردد. پس:
(2-13)              =                                                                                     پس سرمایه­گذاری تابعی از تغییرات در هزینه کاربرد سرمایه (dc )، تغییرات در ستانده (dy ) و تغییرات در قیمت ستانده (dp) و سطح سرمایه (k ) می باشد. البته مدل جورگنسن کمتر در مورد سرمایه­گذاری و بیشتر درمورد سرمایه بهینه می باشد. اگر سرمایه­گذاری به صورت  تعدیل سطح معین سرمایه به سوی سطح بهینه سهم سرمایه دیده گردد، پس، سرمایه­گذاری در مدل جورگنسن دوره­ای خواهد بود. برای رسیدن به تابع سرمایه­گذاری، جورگنسن درنگ ها را افزود. جورگنسن پیشنهاد می­کند که فقط کسر λ از کالای سرمایه­ای پیشنهاد شده در دوره جاری تحویل می­گردد. کسر 1λ در دوره بعد، کسر 2λ در دوره بعدتر تحویل می­گردد. در نتیجه، سرمایه­گذاری واقعی[12] (با تغییر واقعی در سهم سرمایه) در دوره زمانی t، مجموع سرمایه گذاری­های مطلوب دوره قبل می باشد که در زمان t تحویل شده می باشد:
(2-15)                                                                   It= λk*t+ λ  k*t-1+….+ k*t-n
پس، سرمایه­گذاری واقعیIt، در زمان t، تابع موزون جابجایی­های مطلوب به سوی سهم سرمایه بهینه درn دوره گذشته می باشد. Kt-1Δ برای i=0,1,…,n در زمان t تحویل شده می باشد.
مدل جورگنسن به گونه تجربی قابل آزمون نیست و همین مساله سبب تفاوت این مدل از مدل شتابنده سرمایه گذاری می­گردد.
[1]-Neoclassicalmodelof investment
[2]-Fazzari
[3]-Jorgensen

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

[4]-Q Tobin
[5]– Cost of Capital Application
[6]– Discountedstream of Earnings
[7]– Net Present Value
[8]– Realcostof Capitalapplication
[9]-Opportunity Cost of Borrowing
[10]-Instantaneous Change

[11]-Optimal Stock of Capital
[12]– Realinvestment

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 سوالات پژوهش


دیدگاهتان را بنویسید