قسمتی از متن پایان نامه :

2-2-1 سود حسابداری و اهمیت آن در گزارشگری مالی
سود حسابداری از دیدگاه عملی این گونه تعریف شده می باشد: تفاوت بین درآمد تحقق یافته ناشی از    معامله های دوره و بهای تاریخی منقضی شده مربوطه. تعریف مزبور بیانگر این می باشد که سود حسابداری دارای پنچ ویژگی زیر می باشد: (بلکویی[1] ، 2004)
1- سود حسابداری مبتنی بر معامله های واقعی می باشد که در شرکت رخ می دهد (سود حسابداری اصولاً از تفاوت درآمد فروش کالاها یا خدمات با هزینه های لازم برای بجای آوردن این فروش، بدست می آید).
2- سود حسابداری بر مبنای فرض دوره زمانی، به عنوان یک امر بدیهی قرار دارد و به عملکرد مالی شرکت در طی یک دوره زمانی مفروض یا مشخص تصریح دارد.
3- سود حسابداری مبتنی بر اصل تحقق درآمد می باشد. اصل تحقق درآمد معیاری برای شناسایی (ثبت) درآمد و در نتیجه شناسایی (ثبت) سود می باشد.
4- سود حسابداری بر اصل بهای تمام شده تاریخی تأکید دارد (سود حسابداری بر حسب بهای تمام شده تاریخی اندازه گیری می گردد).
5- سود حسابداری مبتنی بر اصل تطابق می باشد. بر اساس این اصل، هزینه های انجام شده جهت ایجاد درآمد بایستی به حساب دوره ای که درآمد در آن تحصیل گردیده مقصود گردد.
صورتهای مالی یکی از با اهمیت ترین منابع در دسترس بهره گیری کنندگان صورتهای مالی جهت اخذ تصمیمات سودمند می باشد. به همین دلیل در مبانی نظری کشورهای مختلف، اهداف متفاوتی برای گزارشگری مالی در نظر گرفته شده می باشد. مفاهیم نظری گزارشگری مالی ایران هدف صورتهای مالی را با عبارات زیر توصیف می نماید:
«هدف صورتهای مالی عبارت از ارائه اطلاعاتی تلخیص و طبقه بندی شده درمورد وضعیت مالی،      عملکرد مالی و انعطاف پذیری مالی واحد تجاری می باشد که برای طیف گسترده از بهره گیری کنندگان صورتهای مالی، در اتخاذ تصمیمات اقتصادی مفید واقع گردد.» (هیأت تدوین استانداردهای حسابداری،1381، ص 487).
از عبارات فوق چنین استفهام می گردد که اهداف گزارشگری مالی از نیازها و خواسته های اطلاعاتی  بهره گیری کنندگان خارجی نشأت می گیرد. بهره گیری کنندگان مذکور همواره به دنبال اتخاذ تصمیمات مناسب پیرامون فروش یا نگهداری سهام خود در واحدهای تجاری و یا اعطای اعتبار هستند. طبیعی می باشد که برای اخذ چنین تصمیماتی آن ها بایستی بتوانند توان واحد تجاری را جهت ایجاد وجه نقد (همچنین زمان و قطعیت ایجاد آن) ارزیابی کنند. در واقع توانایی واحد تجاری در ایجاد وجه نقد می باشد که ظرفیت واحد تجاری را جهت انجام پرداخت هایی مانند پرداخت حقوق و مزایا به کارکنان، پرداخت به فروشندگان کالا و خدمات، پرداخت مخارج مالی و توزیع سود بین سهامداران و تأمین کنندگان سرمایه نشان می دهد.
یکی دیگر از مواردی که توسط بهره گیری کنندگان صورتهای مالی مورد توجه قرار می گیرد، عملکرد مدیریت واحد تجاری می باشد. بهره گیری کنندگان صورتهای مالی جهت اتخاذ تصمیمات مناسب در ارتباط با هر واحد تجاری، بایستی از مدیریت و نحوه عملکرد آن در واحد تجاری، اطلاعات لازم کسب نماید. در واقع هیئت مدیره شرکت ها و سرمایه گذاران به دقت به گزارشهای مالی سود توجه می کنند. هیئت مدیره از اهمیت سود برای ذینفعان شرکت آگاهی دارد و پاداش مدیریت را به پیامدهای سود مرتبط می کند (دیجورج[2] و همکاران، 1999). هیلی و والن[3] (1999) عنوان می کنند که سود حسابداری به شرکت های کارا کمک می کند که خود را از شرکت های غیرکارا (دارای عملکرد ضعیف) متمایز کنند و باعث تخصیص بهینه منابع و تسهیل تصمیمات مباشرتی بوسیله افراد ذینفع می گردد.
از دیدگاه بلکویی (2004) سود حسابداری دارای کاربردهای زیر می باشد:
الف- سود در تصمیمات سرمایه گذاری مفید می باشد.
ب- سود معیار اندازه گیری کارایی مدیریت در هدایت منابع اقتصادی و معیار اندازه گیری مسئولیت مباشرتی مدیریت در قبال منابع مذکور می باشد.
ج- سود وسیله ای برای پیش بینی سودهای آتی می باشد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

د- سود مبنای محاسبه مالیات و توزیع مجدد ثروت در میان افراد جامعه می باشد و از این طریق به گسترش عدالت در سطح جامعه کمک می کند.
از نظر دچو، کوتاری و واتز[4] (1998) در مدل های تئوری برای محاسبات، بیشتر از جریان نقدی بهره گیری  می گردد، اما سود حسابداری در ارزیابی سهام و اندازه گیری عملکرد مدیریت، کاربرد زیادی دارد. پس سود حسابداری یکی از اقلام بسیار با اهمیت صورتهای مالی می باشد، که توجه بهره گیری کنندگان به آن معطوف  می گردد. علت های زیادی برای برتری سود حسابداری و علل بکارگیری آن پیشنهاد شده می باشد. و سرانجام از نظر بیور[5] (1998) یکی از علت های برتری سود نسبت به سایر ارقام، توانایی آن جهت پیش جریان نقدی آتی می باشد.
1) Belkaoui
1)  Degeorge and et al
2) Haley and Valen
3) Dechow, Kothari & Watts
1) Beaver