مطالعه ارتباط بین حساسیت سرمایه گذاری جریان های نقدی و سطوح مخارج سرمایه ای در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادر

قسمتی از متن پایان نامه :

2-1-1-3-2- مدل Q توبین سرمایه­گذاری

توبین از هزینه­های جایگزینی سرمایه­گذاری[1]، برای ارائه این مدل بهره گرفت. این مدل که در سال 1969 ارائه گردید، نسبت ارزش بازار شرکت به هزینه جایگزینی آن را مهمترین عامل تصمیمات سرمایه گذاری می­داند.
q نهایی به عنوان نسبت ایجاد درآمد نهایی[2]یک واحد اضافی سرمایه به هزینه نهایی جایگزینی[3]آن تعریف می­گردد و همزمان به عنوان یک متغیر اظهار کننده فرصت های سرمایه­گذاری نیز در نظر گرفته می­گردد که نرخ سرمایه­گذاری را تعیین می­کند.
(2-16)            =1   در این معادله طرف چپ به q نهایی توبین موسوم می باشد. مخرج کسر، هزینه به دست آوردن و ایجاد یک افزایش کوچک در موجودی سرمایه در زمان 1t- را نشان می­دهد و صورت هم افزایش در ارزش شرکت در زمان t که از افزایش در موجودی سرمایه ناشی و نسبت به زمان 1t-  تعدیل شده می باشد و جمله  PtYk افزایش در فروش را نشان می­دهد و جملهPit(1-δ)  افزایش در ارزش سرمایه شرکت در زمان t را ارائه می­کند. در صورتی که شرکت تولیدی در جایگاه تعادلی باشد، مقدار q آن مانند معادله بالا برابر واحد می باشد و در واقع تمام سرمایه­گذاری­هایی که بیش از مقدار هزینه­شان به ارزش شرکت اضافه می­کنند، قبلا انجام گرفته می باشد. این معادله اظهار می­کند که سرمایه­گذاری تا آنجا ادامه می­یابد که q  نهایی به سطح عدد یک برسد. (برانسون،1376) زمانی که q بزرگتر از یک می باشد، مثل زمانی که یک واحد سرمایه نهایی به ارزش شرکت بیش از هزینه آن می­افزاید، برای شرکت جایگزینی سرمایه جدید سودآور می باشد و پس سرمایه­گذاری افزایش پیدا می­کند. حالت عکس زمانی اتفاق می­افتد که q کوچکتر از یک می باشد. در این صورت شرکت بایستی موجودی سرمایه را از طریق عدم سرمایه­گذاری و یا انجام ندادن سرمایه­گذاری جایگزین کاهش دهد. (برانسون،1376) زمانی که q=1 می باشد، بدین معناست که شرکت بین قبول پروژه سرمایه گذاری و عدم قبول تفاوتی قائل نمی­گردد.
برای دستیابی به مدل سرمایه­گذاری بر اساس Q توبین فرض می­گردد، در هر زمانی شرکت نمونه در حال حداکثر سازی ارزش خود می باشد که تابعی از سهم سرمایه دوره قبل می باشد. شرکت نمی­تواند سهم سرمایه در دسترس[4] هر دوره را کنترل کند، اما می­تواند الگوی انباشت سرمایه[5] را با انتخاب مناسب نرخ سرمایه­گذاری تحت تاثیر قرار دهد.
در این مدل،­ نرخ سرمایه­گذاری بهینه t(I/K) به توضیح زیر می باشد:
(2-17)                                                                             =b+1/a[λt/pit-1] pit/pt
pt: قیمت محصول شرکت
pit: قیمت کالای سرمایه­گذاری
tλ: قیمت سایه سرمایه
tε: بیانگر خطای بهینه سازی می باشد
معادله بالا نرخ سرمایه­گذاری را با q نهایی[6] تعدیل شده توسط قیمت نسبی کالاهای سرمایه­گذاری مرتبط می­کند. تحت این فرض که تابع تولید سرمایه و نیروی کار و تابع هزینه سرمایه و سرمایه­گذاری خطی و یکنواخت و بازارهای ستانده رقابتی کامل هستند. بنابرین معادله بالا می­تواند برای تخمین نرخ سرمایه­گذاری با هدف بهینه سازی شرکت در شرایط رقابتی کامل بهره گیری ­گردد. (آنجلو پولوس،2004) در این حالت، فرض می­گردد که q نهایی با Q متوسط ( Q متوسط، ارزش بازاری شرکت تقسیم بر هزینه جایگزینی سرمایه می باشد) برابر می باشد. (هایاشی،1982)
معادله بالا در حالت رقابت کامل می باشد. در حالی که در شرایط رقابت انحصاری[7]، معادله سرمایه­گذاری به صورت زیر خواهد بود:
(2-18)                                                                  =b+1/ac(qt-1)pit/pt+ε  زیرا c یک متغییر عددی کمتر از یک می باشد، ضریب q نهایی در این حالت، نسبت به حالت رقابت کامل بالاتر خواهد بود، زیرا در این حالت سرمایه­گذاری به ارزشیابی بازار از شرکت واکنش­پذیر می باشد. هرچند، معادله (2-30) نمی­تواند برای تخمین معادله سرمایه­گذاری تحت قدرت انحصاری بکار رود، بدلیل آنکه تساوی q نهایی و Q متوسط برچیده می­گردد. (آنجلو پو لوس،2004) در این حالت Q متوسط برابر با q  نهایی بعلاوه منافع انحصاری[8] می باشد.
بهترین جنبه تحلیلی  qاین می باشد که اگر هزینه سرمایه و ماشین­آلات سرمایه ای و استهلاک موجود باشد. می­توان ارزش بازاری سهام موسسه را پیدا کرده و سپس به گونه مستقیم Q متوسط آن را محاسبه نمود. ارزش قابل نظاره و بازاری شرکت انتظارات بازار در مورد بازده­های همه دوره­­­های آینده را در درون خود دارد و نسبت به ریسک یا عدم اطمینان هم تعدیل شده می باشد. (برانسون،1376)
مساله مهمی که تئوری Q­ در نظر گرفته می باشد، تاکید بر بازارهای مالی می باشد. این تاکید به این خاطر می باشد که شرکت در انتخاب بین سرمایه گذاری در بخش حقیقی (دارایی­ها) و سرمایه گذاری در بخش مالی (اوراق قرضه، …….)آزاد می باشد. اگر Q شرکت در سطح تعادلی کمتر باشد، برایش به صرفه می باشد که به جای خرید ماشین­آلات و انجام سرمایه گذاری به خرید سهام سایر شرکت ها اقدام کند. این مساله به این معناست که بازار سهام تمایل دارد، ارزش همه شرکت ها را مساوی سازد.
مشکلی که برای تخمین مدل تجربیq  در ادبیات موضوع ارائه شده می باشد، این می باشد که q نهایی برای اقتصاددانان قابل نظاره نیست. پیش روی،   Q متوسط را می­توان با بهره گیری از داده های بازار سهام بدست آورد. در حقیقت، مدل سرمایه­گذاری مبتنی بر Q  متوسط در اقدام تخمین زده می­گردد.
اشکالاتی که بر مدل  Qوارد می­گردد، این می باشد که ارتباط تجربی  Q متوسط با سرمایه­گذاری بحث نشده می باشد و فرض رقابت کامل در بازار محصول قابل تردید می باشد. در بازار سهام با وجود اطلاعات نامتقارن[9]، حتی انگیزه مدیران برای حداکثرسازی ارزش شرکت در ادبیات موضوع سرمایه­گذاری مورد سوال می باشد. همچنین دو اشکال فنی بر  Qمتوسط وارد می باشد، اول اینکه خطای اندازه گیری[10]در Q نظاره شده، می­تواند ناشی از اختلاف بین   Q متوسط و نهایی (به دلیل نقص بازار یا به دلیل اطلاعات نامتقارن در بازار سرمایه ) باشد. مساله دوم درون زایی  Q می باشد. زیرا q نهایی، ارزش فعلی سودهای جاری و آینده یک واحد سرمایه نهایی می باشد، تغییر ناگهانی مثبت در تابع هزینه تعدیل در زمان t بر سرمایه­گذاری مستقیماً اثرگذار می باشد. (آنجلو پولوس، 2004)
عدم موفقیت مدل نئوکلاسیک سرمایه­گذاری در تشریح رفتار سرمایه­گذاری در سطح شرکت به دلیل قرض عدم اختلاف بازارهای کالا و سرمایه می باشد. در حالی که مطالعات تجربی اخیر به این نتیجه رسیده­اند که منابع داخلی احتمالا عامل تعیین کننده مهمی برای سرمایه­گذاری شرکت ها در حضور نقایص اطلاعاتی در بازارهای سرمایه می باشد. مدل­های تقاضای سرمایه­گذاری نئوکلاسیک، نیازمند مفروضات قوی در مورد کارایی بازار سرمایه هستند و از سوی دیگر در مدل­های تقاضای سرمایه­گذاری نئوکلاسیک وجود هدف حداکثر سازی ارزش سهام داران از سوی مدیران، به دلیل وجود ارتباط بین سرمایه­گذاری و منابع داخلی مورد تردید می باشد. (هوبارد[11] و دیگران،1993)
با ترکیب رویکردهای موجودی­گرا[12] و جریان­گرا[13] در حضور هزینه­های تعدیل، مدل های پویای سرمایه­گذاری[14] ارائه می­گردد. اولین کوشش برای مدل های پویایی سرمایه­گذاری توسط ابل1980 صورت گرفت که به یک قانون بهینه برای سرمایه گذاری دست پیدا نمود، وی بیان نمود که سرمایه­گذاری تا جایی افزایش می­یابد که هزینه سرمایه برابر قیمت سایه[15] سرمایه گردد که به صورت نسبت ارزش نهایی سرمایه جایگزین شده[16] به ارزش سرمایه جایگزین شده تعریف می­گردد.
به دلیل طولانی شدن مبحث مدل های سرمایه­گذاری از پرداختن به مدلهای پویایی سرمایه گذاری خودداری می­گردد.
[1]– Replacementcost of Investment
[2]-Marginal Revenue
[3]-Subtitute Marginal Cost
[4]-AvailableCapital Stock
[5]-Pattern ofcapital Accumulation
[6]-Marginal q

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

[7]– MonopolisticCompetition
[8]-MonopolyBenefits
[9]-Asymmetric Information
[10]-Measurement Error
[11]– Hubbard
[12]-Inventory-oriented
[13]– Stream-oriented
[14]-DynamicModelsof Investment
[15]-ShadowPrice
[16]-Value of Subtituted Capital

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 سوالات پژوهش


دیدگاهتان را بنویسید