مطالعه ارتباط بین اقلام تعهدی و جریان­ های نقدی و سرعت گزارشگری مالی و بحران مالی شرکت ­های پذیرفته ­شده در بورس اوراق بهادار

قسمتی از متن پایان نامه :

2-2-3- سرعت گزارشگری مالی
مبنای تصمیم­گیری سرمایه­گذاران در بازار سرمایه، اطلاعاتی می باشد که در دوره­های زمانی مشخص­شده از سوی شرکت­ها در بازار سرمایه منتشر می­گردد اما این اطلاعات تنها زمانی مثمر­ثمر می باشد که در زمان مناسب گزارش گردد. به تعبیری دیگر، تصمیم­­های مالی و اقتصادی بهره گیری­کنندگان گزارش­های مالی به نحو قابل­ملاحظه­ای تحت تأثیر ارزش زمانی اطلاعات قرار دارد. ارزش اطلاعات با افزایش تأخیر در انتشار گزارش­های مالی کاهش می­یابد.
سرمایه­گذاران در پایان دوره مالی به شدت نیازمند اطلاعات هستند تا بتوانند در خصوص سرمایه­گذاری خود
پیش­بینی و تصمیم­گیری کنند. پس، سودمندی، اثربخشی و اعتبار اطلاعات در دسترس بهره گیری­کنندگان، به سرعت گزارشگری مالی بستگی دارد (جوشی[1]، 2005). سرعت گزارشگری مالی به میزان تأخیر زمانی در ارائه گزارش­های مالی شرکت­ها تعریف شده می باشد (مهدوی و جمالیان­پور، 1389؛ وایترد و زیمر، 1984؛ و اشتون و همکاران[2]، 1987).
بر اساس بند 49 استاندارد حسابداری ­شماره 1 ایران، «چنانچه‌ صورت­های‌ مالی‌ ظرف‌ مدت‌ معقولی‌ بعد از تاریخ‌ ترازنامه‌ در اختیار بهره گیری‌کنندگان‌ قرار نگیرد، مفید بودن‌ آن‌ کاهش‌ می‌یابد» (کمیته تدوین استاندارد­های حسابداری، 1389الف: 25). پس، سرعت گزارشگری (به­هنگام بودن گزارشگری مالی) در ارائه گزارش­های مالی شرکت­ها، از اهمیت ویژه­ای برخوردار می باشد. نتایج پژوهش مهدوی و جمالیان­پور (1389) نشان داد که ارائه اطلاعات به­موقع­تر به معنی افزایش سرعت گزارشگری مالی می باشد و نه تنها می­تواند شفافیت اطلاعات مالی را افزایش داده بلکه باعث کاهش اطلاعات محرمانه نیز می­گردد. در نتیجه، می­توان چنین پنداشت که ارائه اطلاعات به­موقع­تر، به شناسایی به­موقع نشانه­هایی که منجر به پیش­بینی عملکرد شرکت و هم­چنین، بحران مالی می­گردد و اقدامات لازم برای گرفتن تصمیم بهینه و به­موقع کمک می­کند.
2-2-3-1- عوامل مؤثر بر سرعت گزارشگری مالی
سرعت گزارشگری مالی تابعی از عوامل مختلف می باشد. این عوامل به دو گروه عوامل مربوط به حسابرسی و
ویژگی­های حسابرسی و عوامل مربوط به ویژگی­های شرکت و عملکرد مدیریت تقسیم می­گردد (خدادادی و همکاران، 1391: 154).
عوامل مربوط به حسابرسی و ویژگی­های حسابرسی شامل اندازه و اعتبار مؤسسات حسابرسی، ماه پایان سال مالی و صنعتی می­گردد که شرکت در آن فعالیت می­کند که در اجرای وظایف حسابرسی و صدور به موقع گزارش حسابرسی تأثیر دارد. عوامل مربوط به ویژگی­های شرکت و عملکرد مدیریت که مدیریت را برای ارائه­ی گزارش سالیانه به­موقع یا کاهش هزینه­های مرتبط با تأخیر گزارشگری قادر می­سازد شامل قدمت شرکت، اندازه شرکت، سودآوری و رشد شرکت، نسبت بدهی و حجم معاملات شرکت می باشد (خدادادی و همکاران، 1391: 154) که این عوامل به تفکیک در زیر تشریح شده می باشد.

  • قدمت شرکت: بر اساس نظریه منحنی یادگیری، تکرار باعث یادگیری کارکنان و یادگیری نیز باعث کاهش زمان فعالیت می­گردد. پس با تداوم فعالیت شرکت و با افزایش تعداد گزارش­های مالی تهیه شده، حسابداران تجربه بیش­تری کسب کرده و زمان گزارشگری کاهش می­یابد. در نتیجه، شرکت­های دارای سابقه و حسابداران با تجربه، در جمع­آوری اطلاعات و گزارشگری مالی با تجربه­تر و سریع­تر اقدام می­کنند (اوسوآنسا[3]، 2000: 246).
  • اندازه شرکت: معمولاً شرکت­های بزرگ دارای منابع بیشتری هستند. شرکت­های بزرگ با نصب تجهیزات لازم و هم­چنین، با در اختیار گذاشتن تعدادی از کارمندان خود برای کمک به حسابرسان و بازرسان باعث تسهیل امور حسابرسی می­شوند که این امر منجر به تهیه سریع و فوری گزارش­های سالیانه می­گردد (مرادی و پورحسینی، 1388: 171).
  • اندازه و اعتبار مؤسسات حسابرسی: به گونه کلی، مؤسسات بزرگ و معتبر حسابرسی به علت توانایی در بکارگیری و استخدام نیرو­های متخصص و هم­چنین، بهره گیری از فناوری­های برتر و پیشرفته حسابرسی، قادرند تا با کارایی، اثر­بخشی و سرعت بالاتر، فرایند حسابرسی را به اتمام رسانده و در نتیجه سریع­تر گزارش حسابرسی را ارائه کنند (کارسلو[4] و کاپلان[5]، 1991: 23).
  • سودآوری و رشد شرکت: نظریه ذینغعان و فرضیه گزارشگری داخلی نشان می­دهد که شرکت­های دارای اخبار خوب تمایل بیشتری به ارائه گزارش سریع­تر نسبت به شرکت­های با اخبار بد دارند. بر اساس نظریه ذینفعان، زمانی که به دلیل الزامات امکان پنهان­کردن اخبار بد وجود نداشته باشد، مدیران انتشار آن را به تعویق می­اندازند تا پیش از آنکه اخبار بد به بازار برسد سهام خود را واگذار کنند. در نظریه گزارشگری داخلی هم، مدیران نگران ارزیابی عملکرد داخلی هستند. زمانی که ارزیابی، تعیین­کننده پاداش و ابقای آن­ها در سمتشان باشد تمایل پیدا می­کنند تا اخبار بد را به تعویق اندازند. در نتیجه، سودآوری و رشد شرکت می­تواند بر سرعت گزارشگری مالی تأثیرگذار باشد (هاو[6]، 2000: 113).
  • شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
  • نسبت بدهی: نتایج پژوهش­های پیشین (اوسوآنسا، 2000؛ اسماعیل[7] و چندر[8]، 2004؛ بدری و علیخانی، 1385؛ مرادی و پورحسینی، 1388؛ و مهدوی و جمالیان­پور، 1389) نشان می­دهد که شرکت­هایی که دارای نسبت بدهی بالاتری هستند، تأخیر حسابرسی بیشتری دارند. به بیانی دیگر، شرکت­هایی که در ساختار سرمایه خود از میزان بدهی کم­تری بهره گیری می­کنند گزارشگری مالی به موقع­تری دارند. شرکت­ها از لحاظ ساختار سرمایه با یکدیگر متفاوت هستند. نسبت بدهی بالا احتمال شکست تجاری را افزایش می­دهد، در چنین شرایطی حسابرس ملزم می باشد حسابرسی بیشتری انجام داده تا با جمع­آ­وری مدارک و مستندات بیشتر، توان مقابله و دفاع از اظهارنظز خود را داشته باشد. از این رو، کار حسابرسی ممکن می باشد به تعویق افتد. هم­چنین، حسابرسی بدهی­ها معمولاً
    زمان­بر­تر از حسابرسی سرمایه می باشد، بویژه زمانی که تعداد بستانکاران زیاد باشد (کارسلو و کاپلان، 1991: 25).
  • حجم معاملات شرکت: شرکت­هایی که سهامداران بیش­تری دارند با تقاضای بالاتری برای افشاهای ­به­موقع روبرو می­شوند. هنگامی که مالکیت گسترده باشد، افشای عمومی مؤثر­ترین روش برای انتقال اطلاعات مهم به سرمایه­گذاران و سایر بهره گیری­کنندگان می باشد، پس، مدیران توجه بیش­تری به کاهش هزینه­های اطلاعات برای سهامداران از طریق افشا به­موقع صورت­های مالی می­کنند (لونتیس[9] و ویتمن[10]، 2004: 45).
  • ماه پایان سال مالی: بر اساس پژوهش­های پیشین (اشتون و همکاران، 1987؛ و کارسلو و کاپلان، 1991) ماه پایان سال واحد­های تجاری با سرعت گزارشگری مالی ارتباط معناداری دارد. در شرایطی که در یک کشور، پایان سال مالی اغلب شرکت­ها در محدوده یک دوره زمانی خاص باشد، ناگزیر تقاضا برای خدمات حسابرسی در آن دوره افزایش می­یابد و حسابرسان در فصل شلوغی کار خود قرار می­گیرند. به همین دلیل، احتمال افزایش زمان ارائه گزارش حسابرسی هست.
  • صنعت: بر طبق پژوهش­های پیشین (کارسلو و کاپلان، 1991؛ بدری و علیخانی، 1385؛ و مهدوی و جمالیان­پور، 1389) صنعتی که شرکت در آن فعالیت می­کند می­تواند بر سرعت گزارشگری مالی تأثیرگذار باشد و انتظار می­رود که دانش و تخصص حسابرس در یک صنعت خاص باعث آشنایی بیش­تر حسابرس با محیط فعالیت شرکت صاحب­کار شده و در نتیجه مدت زمان انجام عملیات حسابرسی کاهش یابد و اطلاعات به موقع­تری در اختیار بهره گیری­کنندگان قرار گیرد.
  • در این پژوهش همانند پژوهش­های پیشین (اشتون و همکاران، 1987؛ کارسلو و کاپلان، 1991؛ اوسوآنسا، 2000؛ احمد[11] و کامارودین[12]، 2003؛ دوگان و همکاران[13]، 2007؛ ماهاجان[14] و چندر، 2008؛ برزیده و معیری، 1385؛ زراءنژاد و جعفری، 1388؛ مهدوی و جمالیان­پور، 1389؛ و اسدی و همکاران، 1391) از متغیر­های اندازه شرکت، نسبت بدهی، ماه پایان سال مالی و صنعت به عنوان متغیر­های کنترلی مؤثر بر سرعت گزارشگری مالی بهره گیری شده می باشد.
    [1] Joshi
    [2] Ashton et al.
    [3] Owusu-Ansah
    [4] Kaplan

    [5] Carslaw
    [6] Haw
    [7] Ismail
    [8] Chandler
    [9] Leventis
    [10] Weetman
    [11] Ahmad
    [12] Kamarudin
    [13] Dogan et al.
    [14] Mahajan

    سوالات یا اهداف پایان نامه :

     سؤال­ های پژوهش:
    نظر به اینکه هدف اصلی پژوهش حاضر، مطالعه ارتباط اقلام تعهدی، جریان­های نقدی، سرعت گزارشگری مالی با بحران مالی شرکت­ های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد، برای رسیدن به این هدف، سؤال‌های اصلی زیر طراحی شده­ می باشد:

  • آیا بین جریان­های نقدی شرکت­های سالم و شرکت­های دارای بحران مالی تفاوت معناداری هست؟
  • آیا بین اقلام تعهدی (بر حسب اختیاری و غیراختیاری) شرکت­های سالم و شرکت­های دارای بحران مالی تفاوت معناداری هست؟
  • آیا بین سرعت گزارشگری مالی شرکت­های سالم و شرکت­های دارای بحران مالی تفاوت معناداری هست؟