قسمتی از متن پایان نامه :

نسبت “کل بدهی ها به کل دارایی ها”، سهم بدهی ها در تامین مالی برای خرید دارایی ها را اندازه گیری      می کند. می توان گفت،  شرکت های با نسبت بدهی های کوچکتر نسبت به سایر شرکت ها در معرض خطر ورشکستگی کمتری قرار دارند.این نسبت در مورد شرکت های ورشکسته می تواند حاکی از کمبود سرمایه و یا توسعه بیش از اندازه شرکت از طریق بدهی باشد که خروج منابع جهت پرداخت اصل و فرع بدهی های کوتاه مدت،  کاهش سود آوری،  اعمال فشار از طرف بستانکاران و درنتیجه سقوط شرکت را به دنبال خواهد داشت (دیمیتراس و دیگران،1996). همانگونه که در نگاره 4-24 نظاره می گردد نسبت بدهی ها به کل دارایی ها در شرکت های درمانده مالی تفاوت قابل ملاحظه ای دارد.  نسبت “فروش به دارایی های جاری غیر از نسبت های ارزیابی کارایی می باشد،  و بیانگر این می باشد  که شرکت به ازای یک ریال سرمایه گذاری در دارایی های جاری چه میزان درآمد دارد.  هرچه شرکت بتواند درآمد بیشتری از دارایی های خود ایجاد کند خطر ورشکستگی کمتری آن را تهدید می کند.همانگونه که در نگاره فوق نیز نظاره می گردد در شرکت های سالم این نسبت بالا تر از شرکت های درمانده مالی می باشد که این خود حاکی از تایید مطلب فوق دارد.  نسبت “سود عملیاتی به فروش”بیانگر توان سود آوری شرکت می باشد.  بگونه ای که شرکت های درمانده مالی از شرکت های سالم از سود آوری کمتری برخوردارند.  که نگاره فوق نیز همین مطلب را تایید می کند و این نسبت در شرکت های درمانده بسیار پایین تر از شرکت های سالم می باشد.  همجنین نسبت “هزینه بهره به سود ناخالص” بیانگر حاشیه اطمینانی می باشد که سود ناخالص جهت پوشش هزینه بهره و سایر هزینه های عملیاتی فراهم می آورد. هر چه شرکت ها دارای نسبت هزینه بهره به سود ناخالص پایین تری باشد،  بستانکاران نسبت به وصول بهره و اصل وام ها ی اعطایی خود اطمینان بیشتری خواهند داشت.همچنین مقادیر پایین اینن نسبت بیانگر دسترسی بیشتری به منابع جهت تامین هزینه های عملیاتی می باشد. در نتیجه با کاهش این نسبت خطر ورشکستگی نیز کاهش خواهد پیدا نمود. که نگاره بالا بیانگر این مطلب می باشد که میزان این نسبت در شرکت های سالم بسیار پایین تر از شرکت های درمانده مالی می باشد.
 

 

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

 

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 


پاسخ دهید